Oto pragnę odgadnąć bieg życia strumieni -

Dni przyszłe, dni wysiłkiem godzin rozszalałe -

W dłoni mam karty, zżółkłe, jak liście jesieni, 

Od wichru wróżb trawiących. Układam kabałę...



I gdy duch mój, prastarą z życiem strudzon waśnią, 

W ogniach jasnowidzenia pali snów obiatę,

Pokój się rozezłaca w zamkową komnatę,

Ja - i wszystko poza mną wnet się staje baśnią! 



Z kart głębi, gdzie się tają portrety odwieczne

Czterech dworów królewskich, zaświatowych dworów

Wychodzą, do odklętych podobne upiorów,

Króle, damy i pazie - cztery sny słoneczne! 



Zmarłych dawno czarownic widziadlane syny, 

W turkusach i topazach, w jedwabiach i złocie,

W stroju sennym, zawiłym - ku mojej tęsknocie 

Zwracają martwe oczy i ust koral siny.



I unosząc w swych berłach wieczności promienie, 

W kabalistycznym tańcu wirują po sali -

Damy, jak tulipany - pazie, jak złocienie, 

Królowie, jak lotosy, które żądza pali!



Do tańca gra im zwiewna, dalsza od miesiąca 

Muzyka, wywołana ich stóp wirowaniem,

Melodia, nie wiadomo skąd wypływająca, 

Melodia, co trwa kędyś poza własnym trwaniem.



Trwa i śpiewa o bramach, gdzie w progach u celu 

Nic nas jeszcze nie czeka, prócz oczekiwania,

O krainach przebrzmiałych, kędy w harf weselu 

Sam taniec bez tancerzy upojnie się słania!...



Sam taniec bez tancerzy, sam szał bez przedmiotu -

Trwa i śpiewa i nagle w oddaleniu kona.

Wraz z nim pierzcha i moja baśń niedokończona, 

Sen, wysnuty z niczego albo z gwiazd obrotu!



I znowu dawny pokój widzę pełen cieni,

Co przed chwilą krył zamku zaklętego chwałę -

W dłoni mam karty, zżółkłe, jak liście jesieni,

Od wichru wróżb trawiących. Układam kabałę...


Hasło nasze ma dla nas swe dzieje tajemne:

Lampa, gdy noc już zdąży świat mrokiem owionąć,

Winna zgasnąć w tej szybie, a tamtej zapłonąć.

Na znak ten oddech tracę. Już schody są ciemne.



Czekasz z dłonią na klamce i gdy drzwi otwiera,

Tulę tę dłoń, co jeszcze ma chłód klamki w sobie,

A ty zamian przyciskasz moje ręce obie

Do serca, które zawsze u drzwi obumiera.



Wchodzę ciszkiem, jak gdyby krok każdy knuł zbrodnię,

Między sprzęty, co dla mnie są sprzętami czarów.

Sama ścielesz swe łóżko według swych zamiarów,

By szczęściu i pieszczotom było w nim wygodnie.



I zazwyczaj dopóty milczymy oboje,

Dopóki nie dopełnisz podjętego trudu.

Ileż w dłoniach twych pieczy, miłości i cudu!

Kocham je, kocham za to, że piękne, że twoje.