Dzień skrzydlaty



Rozwidniły się w słońcu dwie otchłanie - dwa światy - 

Myśmy byli - w obydwu... A dzień nastał skrzydlaty.



Nikt nie umarł w dniu owym - nie zataił się w cieniu...

I pamiętam, żem myślał o najdalszym strumieniu.



Nie mówiłaś nic do mnie, lecz odgadłem twe słowa,

A on - zjawił sięnagle... Zaszumiała dąbrowa.



Taki - drobny i nikły... I miał - ciernie na skroni.

I uklękliśmy razem - w pierwszej z brzegu ustroni.



W pierwszej z brzegu ustroni - w pierwszej kwiatów powodzi

I zdziwiło nas bardzo, że tak biednie przychodzi.



Ubożeliśmy chętnie - my i nasze zdziwienie...

A on - patrzał i patrzał... Cudaczniało istnienie...



Zrozumieliśmy wszystko! - I że właśnie tak trzeba!

I że można - bez szczęścia... I że można - bez nieba...



Tylko drobnieć i maleć od nadmiaru kochania.

A to była odpowiedź, i nie było - pytania.



I jużodtąd na zawsze przemilczeliśmy siebie,

A świat znów się stał - światem... I czas płynął po niebie.



I chwyciłaś źdżbło czasu, by potrzymać je w dłoni,

A on - patrzał i patrzał... I miał - ciernie na skroni.

	               

przekł.. Wacław Borowy

"Od Kochanowskiego do Staffa"

Warszawa 1992r


Ich szatan, utraciwszy święty zapal grzechu, 

Lekceważy swe ognie trawiące i czary. 

Niespodziane wybuchy nadziei lub wiary 

Psują mu doskonałość szatańskiego śmiechu. 



Marząc nowe kuszenia i nowe chichoty, 

Włóczy się, jak bez celu, ten łotr zadumany 

I jakoby księżyca niezmienne odmiany, 

Trapi go myśl, krążąca dokoła tęsknoty... 



Próżno szuka płomienia dla swojej pochodni 

I barwy dość piekielnej dla świetnych sztandarów: 

Chwiejność grzechu samego, trudny wybór zbrodni 

Igra mieczem, wiszącym u boku zamiarów! 



Więc wybrednie bezczynny, a pełen olśnienia, 

Jak wniebowstępujący na wieczną weselność 

Okiem, chciwie zmrużonym, z rozkoszą ocenia 

Swych odświętnych wywczasów ochoczość i dzielność! 



Bo w pazurach swobody, pozornie pastuszej, 

W usilnym niewkraczaniu we własne bezedno 

Tkwi niejedna tortura i piekło niejedno, 

Godne nawet najbardziej nieśmiertelnej duszy! 



On wie o tym ów śmiały wróg samego siebie! 

I tym właśnie, iż wszelkich poniechał zabiegów, 

Gotuje nowe męki dla nowych szeregów 

Czcicieli kół zaklętych i pląsów po niebie!..- 



Na wzór mężnych serafów haftując swe szaty 

Dzwonnym złotem tryumfów ten truteń obłoczny, 

Wsłuchany w swych upadków zwycięskie wiwaty, 

Resztki nieba rad wyssać z kałuży pomrocznej!... 



Bo w zmierzch piekieł zużytych wzierając niechętnie, 

Śni idylle niebiańskie, a chytrze swe lice 

Odmładzając w błękitach pradawną różnicę 

Między sobą a bogiem niweczy doszczętnie!...