Dzień skrzydlaty



Rozwidniły się w słońcu dwie otchłanie - dwa światy - 

Myśmy byli - w obydwu... A dzień nastał skrzydlaty.



Nikt nie umarł w dniu owym - nie zataił się w cieniu...

I pamiętam, żem myślał o najdalszym strumieniu.



Nie mówiłaś nic do mnie, lecz odgadłem twe słowa,

A on - zjawił sięnagle... Zaszumiała dąbrowa.



Taki - drobny i nikły... I miał - ciernie na skroni.

I uklękliśmy razem - w pierwszej z brzegu ustroni.



W pierwszej z brzegu ustroni - w pierwszej kwiatów powodzi

I zdziwiło nas bardzo, że tak biednie przychodzi.



Ubożeliśmy chętnie - my i nasze zdziwienie...

A on - patrzał i patrzał... Cudaczniało istnienie...



Zrozumieliśmy wszystko! - I że właśnie tak trzeba!

I że można - bez szczęścia... I że można - bez nieba...



Tylko drobnieć i maleć od nadmiaru kochania.

A to była odpowiedź, i nie było - pytania.



I jużodtąd na zawsze przemilczeliśmy siebie,

A świat znów się stał - światem... I czas płynął po niebie.



I chwyciłaś źdżbło czasu, by potrzymać je w dłoni,

A on - patrzał i patrzał... I miał - ciernie na skroni.

	               

przekł.. Wacław Borowy

"Od Kochanowskiego do Staffa"

Warszawa 1992r


Ich oblicza to pisma tajemne, wstydliwą 

Treść smutku skrywające w niewidzialnym wsiewie. 

Dość je ognia szkarłatną podrażnić pokrzywą, 

By sparzone zjawiły swych liter zarzewie! 



Wtedy, zbrojąc swe oczy miłości rozsądkiem, 

Można czytać je w świetle księżyca lub słońca, 

A że koniec nadziei jest zgrozy początkiem, 

Więc najlepiej je czytać z uśmiechem od końca! 



Jedni, na dzień zaledwo mając zasób miodu, 

Wyszli w podróż na długich lat tysiąc, jak bogi 

I wypiwszy miód do dna, w poprzek własnej drogi 

Pokładli się, bezsilni od strachu i głodu! 



Drudzy na winobrania chwilę umówioną 

Spóźnili się o całą niedomówień dobę, 

Gdy już ścięto owoce i nie zostawiono 

Nic, prócz wiatru, co ziewa na pustki żałobę! 



A innym, co się z losem pogodzić nie mogą, 

Pieśń na wardze skonała tak dobrze zaczęta! 

Więc nie chcą taką wargą całować nikogo 

I chmurni omijają zdziwione dziewczęta... 



A są jeszcze i tacy, którzy w noc i słotę 

Nie dobrej, lecz najlepszej czekając Nowiny, 

Wykrzesali z dusz głębi skry dziwne i złote, 

Oprócz owej najzłotszej, naprawdę jedynej! 



Tych dusze to wróźbiarki, co w księżyca pełnię 

Z sennika wypatrują zjaw, swemu podobny, 

Ten sam prawie z pozoru, tak samo żałobny, 

Lecz zawsze tylko prawie, a nigdy zupełnie!