Dzień skrzydlaty



Rozwidniły się w słońcu dwie otchłanie - dwa światy - 

Myśmy byli - w obydwu... A dzień nastał skrzydlaty.



Nikt nie umarł w dniu owym - nie zataił się w cieniu...

I pamiętam, żem myślał o najdalszym strumieniu.



Nie mówiłaś nic do mnie, lecz odgadłem twe słowa,

A on - zjawił sięnagle... Zaszumiała dąbrowa.



Taki - drobny i nikły... I miał - ciernie na skroni.

I uklękliśmy razem - w pierwszej z brzegu ustroni.



W pierwszej z brzegu ustroni - w pierwszej kwiatów powodzi

I zdziwiło nas bardzo, że tak biednie przychodzi.



Ubożeliśmy chętnie - my i nasze zdziwienie...

A on - patrzał i patrzał... Cudaczniało istnienie...



Zrozumieliśmy wszystko! - I że właśnie tak trzeba!

I że można - bez szczęścia... I że można - bez nieba...



Tylko drobnieć i maleć od nadmiaru kochania.

A to była odpowiedź, i nie było - pytania.



I jużodtąd na zawsze przemilczeliśmy siebie,

A świat znów się stał - światem... I czas płynął po niebie.



I chwyciłaś źdżbło czasu, by potrzymać je w dłoni,

A on - patrzał i patrzał... I miał - ciernie na skroni.

	               

przekł.. Wacław Borowy

"Od Kochanowskiego do Staffa"

Warszawa 1992r


Często w duszy mi dzwoni pieśń, wyłkana w żałobie,

O tych dwojgu ludzieńkach, co kochali się w sobie.



Lecz w ogrodzie szept pierwszy miłosnego wyznania

Stał się dla nich przymusem do nagłego rozstania.



Nie widzieli się długo z czyjejś woli i winy,

A czas ciągle upływał - bezpowrotny, jedyny.



A gdy zeszli się, dłonie wyciągając po kwiecie,

Zachorzeli tak bardzo, jak nikt dotąd na świecie!



Pod jaworem - dwa łóżka, pod jaworem - dwa cienie,

Pod jaworem ostatnie, beznadziejne spojrzenie.



I pomarli oboje bez pieszczoty, bez grzechu,

Bez łzy szczęścia na oczach, bez jednego uśmiechu.



Ust ich czerwień zagasła w zimnym śmierci fiolecie,

I pobledli tak bardzo, jak nikt dotąd na świecie!



Chcieli jeszcze się kochać poza własną mogiłą,

Ale miłość umarła, już miłości nie było.



I poklękli spóźnieni u niedoli swej proga,

By się modlić o wszystko, lecz nie było już Boga.



Więc sił resztą dotrwali aż do wiosny, do lata,

By powrócić na ziemię - lecz nie było już świata.